Nieuws

Nieuws van Youz

09 januari 2020

200x200+youz+logo.png

Raymy Warta, maatschappelijk werker bij Youz doet samen met haar team in Zaandam aan bemoeizorg. Haar doelgroep bestaat uit jongeren in de leeftijd van 14-24 en hun gezinnen die zeer zorgmijdend zijn.

Vaak hebben ze al veel hulpverlening gehad, maar zijn daar teleurgesteld uitgekomen. Warta is een energiek en zeer positief ingesteld mens en brengt dat over op haar cliënten. Een professional die ’s ochtends vroeg jongeren hun bed uit praat, rapteksten doorneemt in het park en de beste inzichten deelt tijdens het ordenen van stapeltjes post.

Vreemde types voor de deur

“Wij zijn toch wel vreemde types hoor. Ons team bedenkt de gekste dingen om in contact te komen en blijven met onze zorgmijdende jongeren. ‘s Ochtends starten we met de elf collega’s om 9 uur in ons kantoor op het Westeinde in een grote ruimte en een uur later zijn we op pad. We bezoeken jongeren die zorgelijke signalen uitzenden: niet naar school gaan, gedragsproblemen hebben, verward zijn of suïcidaal. En dan gaan we ons met ze bemoeien. Meestal kom ik aangekondigd langs, maar als ik geen contact krijg en ik maak me zorgen, dan ben ik vaak “even toevallig in de buurt”. Bijvoorbeeld als iemand zich ernstig verwaarloost. Trouwens, als je aangekondigd langskomt dan krijg je vaak een “opgepoetste” versie. En zeg je tegen ons nee? Dan komen we met z’n twee. De eerste keer zijn we overigens altijd met z’n tweeën. Wij zijn de meer “maatschappelijke coaches” en de collega die we meenemen komt uit de psychiatrische hoek. Als iemand z’n bed niet uitkomt dan is het belangrijk eerst na te gaan of dat komt door bijvoorbeeld een depressie of misschien wel een wild nachtleven.”

Handen uit de mouwen

“Als je het mij vraagt werk ik het liefst honderd procent outreachend. We doen heus wel behandelingen “binnen”. Maar bij zorgmijdende jongeren kun je wachten tot je een ons weegt voordat ze naar kantoor komen. Bovendien, voor iemand die bijvoorbeeld leeft in een puinhoop kun je op kantoor wel een schema maken, maar je kunt ook gelijk aan de slag. Wij ruimen huizen op, staan af te wassen, doen boodschappen. Op het moment dat je samen bezig bent heb je de beste gesprekken. Ik heb bijvoorbeeld een moeder begeleid die niemand durfde uit te nodigen vanwege de uit de hand gelopen rommel thuis. Je kunt er oeverloos over praten, maar je kunt ook tegelijk je handen uit de mouwen steken. Iemand moet het me wel toevertrouwen. We waren met eettafel begonnen. Wat ik echt leuk vond was dat ze gelijk een gezellig kleedje en plantje kocht, zodat iedereen weer gezellig aan tafel kon. Langzaamaan zijn we de hele huiskamer doorgegaan. Ik ben nu misschien wel de stok achter de deur: als ze weet dat ik kom, dan zorgt ze dat het een beetje is opgeruimd. Als dat iemand helpt en er daardoor meer regelmaat en structuur in het leven komt, dan zie je ook aanmaningen verdwijnen en een gezin in een positieve spiraal terecht komen. Ik houd ervan. Nu moet ik zeggen dat dit een moeder was die het overzicht kwijt was. Iemand met bijvoorbeeld verzameldrang benader je heel anders.”

Dekbedgesprekken en wekservice

“Wij zijn ook gespecialiseerd in dekbedgesprekken en wekservice. Als dat de enige manier is om met een jongere in gesprek te komen, dan gaan we dat gewoon doen. De meeste signalen krijgen wij via het jeugdteam: als bijvoorbeeld een jongere niet meer op school verschijnt of als er thuis vreselijke dingen gebeuren. Ook als jongeren suïcidaal zijn, dan is het aan ons om ze te zien en te monitoren. Dat is de minder leuke kant. Wij bezweren in principe eerst een crisis en dan gaan we herstellen: financiën op orde, huis aan kant, netwerk aanboren of betrekken én kijken naar iemands talenten en interesses. Ik zou graag willen dat de kwaliteit van onze jongeren wat meer “gezien” wordt. Ik denk aan een jongen die zich nou niet heel fijn kan uitdrukken. Samen hebben we zijn passie voor muziek er ‘ns bijgehaald. Als ik hem nu vraag hoe zijn dag was, stuurt hij me een liedje wat zijn gevoel weergeeft. Hoe mooi is dat? Je krijgt een heel ander contact, en dat is zo waardevol. Ik moet zeggen dat ook mijn muziekkennis enorm verbeterd is. Ik ken rappers waar ik eerder nog nooit van heb gehoord. Laatst zat ik met deze jongen in het park. Hij voelde zich zó rot. Toen ik hem vroeg hoe het ging vroeg hij me te luisteren naar een rap die hij helemaal zelf geschreven had. Daar zaten we dan, op dat bankje in het park. Wat moeten mensen wel niet gedacht hebben toen hij voor mij aan het rappen was? De tekst was zo op hem van toepassing en het was meteen een onderwerp van gesprek. Zo moet het dan zijn. Als professional zoek je altijd naar een ingang om echt met elkaar in contact te komen.”

Pitbulltactiek

“Ik zie dat het onze jongeren enorm helpt als hun zaken op orde zijn. Het is van essentieel belang om een dagbesteding te hebben, zoals werk of school. Een ritme hebben, gezien worden en in staat zijn om het aan te gaan. Een jongere is niet zijn probleem, er zit een mens achter met kwaliteiten. Als dát weer in beeld is, is het weer ok. En dan houden we graag nog zo nu en dan ‘ns contact. Ik denk aan een meisje dat we bijna de stempel kansloos gaven. Kánsloos gewoon. En nu legt ze 40 uur per week laminaat. Ze heeft een goed arbeidsethos. Het keerpunt was eigenlijk toen ze achttien werd. Vóór die tijd wilde ze niets. Geen contact, helemaal niets. En ze kon extreem explosief zijn, waardoor ze iedereen om zich heen op afstand hield. Vlak voor haar verjaardag belde ze op om het een en ander te vragen rondom haar verzekeringen. Ik ken deze dame al heel lang, dus ik zei: wat wil je nou eigenlijk van me? Toen stelde ze me de vraag of als het dan écht misging ze me wel mocht bellen. Natuurlijk mag dat.

Twee dagen na haar verjaardag wilde ze afspreken: Ik heb mooi nieuws zei ze. Ik heb een baan en een opleiding. Ik viel bijna van m’n stoel. Ook nadat ik haar moeder sprak was ik verbaasd. Het is niet te geloven: ze heeft álles zelf geregeld. Het heeft ook haar dan toch geholpen altijd contact te blijven zoeken en ons niet weg te laten jagen door haar explosiviteit. Ze kon zo gigantisch uit haar dak gaan. Wij bleven gewoon stomweg langskomen. Wij hebben er heel veel plezier in onze pitbulltactiek in te zetten: Vastbijten en niet loslaten.”